Posts Tagged ‘πατέρας’

Άλλη μια από τις αγαπημένες φράσεις του πατέρα μου.

Την πρώτη φορά που την άκουσα δεν θυμάμαι αν την έλεγε για κάτι που του είπα εγώ ή συζητούσαν με την μαμά κάτι άλλο. Πάντως όταν τον ρώτησα τι εννοεί μου είπε “θα μάθεις αργότερα”. Ήταν σα να μου έλεγε, “σπάσε το κεφάλι σου να καταλάβεις” (τόσο ξεροκέφαλη είμαι).

Δυστυχώς δεν πέρασε πάρα πολύς καιρός και… έμαθα. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς κατάλαβα το νόημα αυτής της φράσης αλλά πολλές φορές επιβεβαιώθηκε. Πολλές φορές θυμήθηκα τον πατέρα μου. Ποτέ δεν του ανέφερα ότι κατάλαβα τι εννοούσε γιατί ήξερα πως αν το μάθαινε θα στενοχωριόταν.

Ήξερε πως όταν καταλάβω τι εννοούσε θα σήμαινε ότι το είχα βιώσει (και φυσικά όχι μόνο κυριολεκτικά). Πολλές φορές αργότερα η φράση αυτή μου βγήκε ασυναίσθητα σαν παράπονο όταν μιλούσα με φίλους.

Όμως είχα βρει και ένα άλλο κόλπο να μην στενοχωριέμαι. Έλεγα, αφού το συνειδητοποίησες, το ξέρεις, έκανες ένα βήμα. Την επόμενη φορά θα είσαι πιο προσεκτική. Και νομίζω ότι αυτό ήθελε να μου πει αλλά δεν πρόλαβε. Και για ένα περίεργο λόγο τώρα πια, όταν έρχεται στο μυαλό μου αυτή η φράση, χαμογελώ. Χωρίς να το θέλω. Νοιώθω μια παρουσία να με προστατεύει. Να μου θυμίζει ότι πρέπει να προσέχω. Και αυτό με χαροποιεί.

Είχαμε πάντα έναν δικό μας τρόπο να επικοινωνούμε – έτσι τουλάχιστον πιστεύω – και δεν χρειαζόταν να λέμε πολλά.

Τώρα όμως βρίσκω πολλά πράγματα που θα ήθελα να στα έχω πει, έστω και τυπικά. Να τα ακούσεις!

Σ’ ευχαριστώ!

Το ξέρω ότι σπάνια στο έλεγα. Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα τις περισσότερες φορές να στο δείξω με τις πράξεις μου. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα.

Σ’ ευχαριστώ λοιπόν!

Για τις στιγμές που ήσουν δίπλα μου όταν σε χρειαζόμουν.

Για τις στιγμές που ήσουν πίσω μου και πρόσεχες μη μου συμβεί κάτι κακό. Όχι δεν το απέτρεπες. Πίστευες ότι από τα λάθη μαθαίνεις. Ήσουν όμως εκεί.

Για τις στιγμές που ήσουν μπροστά και μου έδειχνες τον δρόμο. Άσχετα αν εγώ γκρίνιαζα, ήξερα ότι θα βγει κάτι για το καλό μου. Και τελικά έτσι ήταν.

Σ’ ευχαριστώ!

Γιατί πίστεψες σε μένα. Μου έδωσες, με βοήθησες να αποκτήσω όλα όσα μπορούν να με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν ξέρω αν εγώ κατάφερα να σε κάνω να γελάς λίγο από ικανοποίηση για μένα, αλλά προσπάθησα και προσπαθώ.

Μου λείπεις!

Πολύ. Τώρα μπορώ να το πω. Δεν με βλέπει κανείς.

Τώρα μπορώ να κλάψω. Και ας μην υπάρχει το χέρι που θα σκουπίσει τα δάκρυά μου.

Ξέρω ότι δεν σου άρεσε να με βλέπεις να κλαίω. Για την ακρίβεια, μια φορά σε είδα κλαμένο. Ήταν επειδή δεν άντεχες να με βλέπεις να πονάω και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Ούτε εγώ όμως μπόρεσα. Όχι όσα ήθελα. Είμαστε πάτσι τώρα?

Μπαμπά θα σ’ αγαπώ για πάντα…

Το κοριτσάκι σου