Posts Tagged ‘προσευχή’

Ήταν Σάββατο πρωί όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Από κάτι κουβέντες που άκουσε μέσα στον ύπνο της κατάλαβε ότι κάτι κακό συνέβη. Δεν ήθελε να σηκωθεί. Ένοιωθε ότι αν έκανε λίγο ακόμη την κοιμισμένη θα ξορκίσει το κακό. Οι κουβέντες έγιναν πιο συγκεκριμένες. Πώς θα της το πούμε; Τον αγαπούσε; Που είναι; Ας κάνουμε προσευχή…

Σίγουρα είχε γίνει κάτι κακό. Δεν κατάλαβε όμως για ποιόν μιλούσαν. Σηκώθηκε δειλά δειλά και πλησίασε τους γονείς της. Δεν ρώτησε τίποτα. Απλά περίμενε.

“Ο Λ. είχε ένα ατύχημα”. Τον Λ. τον γνώρισε πριν λίγα χρόνια. Δεν έκαναν πάρα πολύ παρέα αλλά υπήρχε κάτι που τους έδενε. Είχαν “μεγαλώσει” μαζί. Είχαν κοινά όνειρα, κοινούς στόχους. Νοιάζονταν ο ένας για τον άλλο.

Πάγωσε. Οι ερωτήσεις έρχονταν στο μυαλό της με τρελό ρυθμό. Πώς; Με τί; Είναι καλά; Πού είναι;

Με το μηχανάκι (κάτι ξέρει που τα φοβάται…. νευρίασε). Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες. Είναι στο νοσοκομείο.

– Σε ποιό; Φεύγω.

– Δεν μπορείς να πας. Είναι σε κώμα.

Για μια στιγμή ένοιωσε αδύναμη. Δεν ήξερε τι να κάνει… Προσευχή. Ναι, αυτό ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει.

Επικοινωνούσε όσο πιο συχνά μπορούσε πότε με τον αδελφό του και πότε με έναν φίλο τους για να μάθει νέα. Πέρασαν έτσι σχεδόν 2 ημέρες… Ένοιωθε αδύναμη ακόμη και προσευχηθεί. Δεν μπορούσε να το κάνει μόνη της. Σκέφτηκε να ενώσουν τις προσευχές του όλοι οι φίλοι του. Ναι, αυτό ήταν. Ραντεβού στις 5 για παράκληση στην Εκκλησία. Τελευταία επικοινωνία 4.30 όπου ο Λ. ακόμη δεν έχει συνέλθει.

Τελειώνει η παράκληση. Όλοι νοιώθουν πιο δυνατοί. Πιο αισιόδοξοι… Γύρω στις 8 ο  Λ. είχε συνέλθει. Όλοι δόξασαν το Θεό για το θαύμα. Όμως αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Τώρα θα φαινόντουσαν καθαρά οι ζημιές στο σώμα του. Μεγάλος κίνδυνος να μην ξαναπερπατήσει… Και αυτό γιατί έπρεπε πρώτα να ασχοληθούν με πιο σοβαρά τραύματα. Θα έκανε μια σειρά επεμβάσεις. Όλες επικίνδυνες. Όμως οι γιατροί έβλεπαν κάτι σε αυτό το παιδί. Είχε όρεξη και πείσμα για να ζήσει.

– Ξέρεις, τελικά αν προσέξεις θα μπορέσεις να περπατήσεις αλλά θα κουτσαίνεις… αργότερα ίσως το διορθώσουμε λίγο και αυτό αλλά θέλει υπομονή.

Η υπομονή άρχισε να τελειώνει. Οι επεμβάσεις ήταν επώδυνες. Όμως οι φίλοι του με τις προσευχές τους ήταν εκεί. Δίπλα του. Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια. Ο Λ. τα κατάφερε. Σηκώθηκε. Περπάτησε, χόρεψε… Τον βλέπαμε και δακρύζαμε από συγκίνηση.

Πέρασαν και άλλα χρόνια… Ο Λ. έκανε και άλλες επεμβάσεις. Τώρα πια κανείς δε βλέπει το πρόβλημα… Όλοι όμως θυμούνται το θαύμα που έζησαν.

Πρόσφατα τον ρώτησε που έβρισκε την δύναμη.

– Δεν ξέρω. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Τώρα που το ξανασκέφτομαι νοιώθω ότι δεν θα μπορούσα να αντέξω. Δεν είχα την δύναμη να τα καταφέρω μόνος μου…

Ο κ. Α. είναι ένας πελάτης -κληρονομιά. Συνεργαζόταν με κάποιο άλλο τυπογραφείο (με το οποίο συνεργαζόμασταν και εμείς) το οποίο χρεωκόπησε και μην έχοντας χρήματα να μας ξεπληρώσει (τελικά αυτό το “μας” πολύ το δουλεύω) μας έδωσε τον κ.Α. που έγραφε πολλά βιβλία – και όχι μόνο.

Η πρώτη λοιπόν σύσταση προς εμένα ήταν ότι πρέπει να μείνει ευχαριστημένος (τα αυτονόητα δηλαδή). Είναι μεγάλος σε ηλικία, συνταξιούχος που όμως δεν το βάζει κάτω. Γιατρός στο επάγγελμα αλλά γράφει συγγράμματα για κάθε τι που τον “αγγίζει”. Ως γιατρός λοιπόν γράφει άθλια (sorry Ερόεσσα). Με πολύ δυσκολία κατάφερνα να διαβάσω τα γράμματα του ακόμη και εγώ (ειδικότης μου τα ορνιθοσκαλίσματα). Υπήρχαν λοιπόν προστριβές…

Ο κ.Α. ξυπνούσε νωρίς. Μέχρι λοιπόν εγώ να φτάσω στη δουλειά ένιωθε ότι είχε χαθεί η μέρα. Πάλι καλά που δε με έπαιρνε στο κινητό να μου πει την φοβερή ιδέα του για το εξώφυλλο του νέου του βιβλίου. Ήθελε πάντα τουλάχιστον 3 διαφορετικά προσχέδια για να καταλήξουμε σε ένα τέταρτο, εντελώς άσχετο, δικό του.

Κάποια στιγμή με ενημέρωσε ότι θα παρουσιάσει σε μια αίθουσα το τελευταίο βιβλίο του. Δεν ξέρω γιατί αλλά παρόλο που δεν ήμουν υποχρεωμένη ήθελα πολύ να πάω. Ο κ.Α. από εκείνη την ημέρα έγινε άλλος άνθρωπος. Χάρηκε πάρα πολύ που πήγα (έστω και για πολύ λίγο) και πλέον αποφασίζουμε μαζί για τη μορφή των βιβλίων (χωρίς να γίνονται υπερβολές βέβαια). Από τότε έκανε σχεδόν σε κάθε του βιβλίο εκδήλωση. Και πάντα προσπαθούσα να είμαι εκεί.

Άρχισα να ενδιαφέρομαι για την υγεία του (έχει ένα σοβαρό πρόβλημα), αν γράφει κάτι νέο, πότε θα έρθει από την εταιρεία (ξέροντας ότι θα με “πρήξει”) σα να είναι συγγενείς μου.

Τώρα πια συνεργάζομαι ελάχιστα μαζί του και νιώθω πιο άνετα. Όχι γιατί δε με “πρήζει” πλέον αλλά γιατί έχω το ελεύθερο να του λέω την γνώμη μου χωρίς να φοβάμαι. Έχει πειστεί πλέον ότι δεν ενδιαφέρομαι για κείνον σαν άνθρωπο και όχι σαν πελάτη, σαν συνεργασία.

Μέσα από τα βιβλία του είχα μάθει ότι αν αγαπήσεις αυτό που σε δυσκολεύει, αν δεν του πας κόντρα, όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Αν προσευχηθείς (ή ενδιαφερθείς, για όσους δεν πιστεύουν) για αυτόν που σου “δημιουργεί πρόβλημα”, που είναι σκληρός και άδικος απέναντί σου θα τον αντιμετωπίσεις πιο ήρεμα, με περισσότερη δύναμη. Θα καταλάβει την αγάπη και θα μαλακώσει.

Αφιερωμένο στον κ.Α  και σε όσους με έμαθαν να αγαπώ και να προσεύχομαι και για τους… λιγότερο “κολλητους”.