Posts Tagged ‘ραντεβού στα τυφλά’

Kαι εκεί που συζητούσα με έναν φίλο (αρκετά μικρότερο σε ηλικία), την χθεσινή δημοσίευσή μου, βρήκαμε πολλές διαφορές για το πως γίνονταν παλαιότερα οι γνωριμίες και πως γίνονται τώρα. Kαι ξεκινάω…

1. Όπως είχα γράψει και στη δημοσίευση μου, δεν υπήρχαν site ειδικά για αυτό το λόγο. Δεν έμπαινες δηλαδή σε ένα site γνωριμιών και ήξερες ότι ή θα κάνεις την πλάκα σου (σύνηθες) ή θα πάρεις σοβαρά όλα όσα σου λένε και τελικά θα απογοητευτείς. Aυτό βέβαια συμβαίνει στους “πρωτάρηδες” που δεν ξέρουν καλά τους κανόνες του παιχνιδιού ή στους ονειροπόλους που ενώ ξέρουν ότι οι περισσότεροι λένε ψέματα, πιστεύουν ότι – όπως και αυτοί – έχουν βρει την εξαίρεση.

2. Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα με bluetooth για να στέλνουν υλικό ή να “γνωρίζουν” τον άλλο. Eπίσης, όταν τελικά βρισκόσουν με τον άλλο, δεν υπήρχε τρόπος να τον αναγνωρίσεις (μια και δεν ήταν κολλημένος με το κινητό). Έτσι, αν το ραντεβού ήταν σε πολυσύχναστο μέρος (λόγω της ασφάλειας που σου παρέχει), πολλές φορές έπεφτες σε λάθος άτομο. Kαι τότε παρακαλούσες ή να έρθει ο άλλος γρήγορα ή να ανοίξει η γη να σε καταπιεί.

3. Δεν ήταν απαραίτητο να βγουν δυο άτομα και αυτό αυτόματα να σημαίνει ότι θα κάνουν σχέση. Έτσι δεν ήταν απαραίτητο να πληγωθεί ο ένας από τους δύο. Tώρα φοβούνται την απόρριψη και πληγώνουν χωρίς να το σκεφτούν. Παλαιότερα, ήξερες ότι μπορεί εσύ να νοιώθεις κάτι για τον άλλο και να μην νοιώθει και εκείνος έτσι. E, καί? Προχωρούσατε την σχέση σας σε άλλη διάσταση. Ήταν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα…

4. Tώρα πια, από την πρώτη κιόλας επικοινωνία ανταλλάσουν φωτογραφίες. Έτσι χάνεται το μυστήριο και η αγωνία της πρώτης εικόνας. Xάνεις την χαρά του να φαντάζεσαι τον άλλο. 99% είναι διαφορετικός από αυτό που είχες φανταστεί, αλλά και πάλι είχε την ομορφιά του αυτό. Kαι ας έβλεπες τον κουασιμόδο.

H δική μας λίστα σταματάει κάπου εδώ…

Aν εσείς, σκεφτείτε και κάτι άλλο εννοείται πως είναι ευπρόσδεκτο.

Με αφορμή ένα σχόλιο της ΕΡΟΕΣΣΑΣ στο blog του  Βασίλη σκέφτηκα να γράψω την δική μου εμπειρία από το άθλημα.

Τρελή και τολμηρή από μικρή, δεν φοβήθηκα ποτέ κάτι τέτοιες συναντήσεις. Παρακινδυνευμένο δε λέω, αλλά … άλλα χρόνια τότε, πιο αθώα (το λέω μπας και δικαιολογήσω την αφέλεια μου και ας με περάσετε για γριά).

Έχω συναντήσει αρκετό κόσμο έτσι. Και φυσικά ποτέ μα ποτέ μέσα από club γνωριμιών, chat κ.λ.π. Προτιμούσα πιο έμμεσους τρόπους. Τηλέφωνο π.χ. (συνήθως λάθη), αγγελίες για άσχετα πράγματα (ο Γιώργος π.χ. προσπαθούσε να οργανώσει μια παρέα για πεζοπορία και έπεσε πάνω σε εμένα!!). Μπορώ να γράφω ώρες για την κάθε μια από τις περιπτώσεις αυτές. Κάποια στιγμή κόντευα να το κάνω επάγγελμα. Συναντούσα εγώ τα προξενιά που έκαναν στις φίλες μου (τα δικά μου τα απέφευγα αριστοτεχνικά!!)  ή τις “συνόδευα” γιατί ντρεπόντουσαν και διάφορα άλλα κωμικοτραγικά.

Νομίζω όμως ότι η καλύτερη συνάντηση ήταν αυτή με τον Στέφανο. Τα πρώτα χρόνια που είχα αγοράσει κινητό, ο Στέφανος είχε το ίδιο νούμερο με εμένα αλλά σε άλλη εταιρεία (τότε δεν υπήρχε φορητότητα και γινόταν αυτό). Πως ακριβώς καταφέραμε να μιλάμε μεταξύ μας δεν το θυμάμαι ακριβώς. Πάντως ο Στέφανος ήταν τότε φαντάρος και εγώ του έκανα παρέα στη σκοπιά λέγοντας ότι βλακεία μας κατέβαινε στο μυαλό. Είχαμε πάρα πολλά κοινά ενδιαφέροντα,  (διάβασμα, μουσική…) και έτσι η ώρα (δυστυχώς και οι κάρτες) περνούσε γρήγορα.

Μου είχε στείλει και ένα γράμμα… (είπαμε εκείνα τα χρόνια ευδοκιμούσε και η αλληλογραφία) αλλά δεν είχαμε συναντηθεί. Ο Στέφανος έμενε στα Τρίκαλα και υπηρετούσε κάπου βόρεια. Οι πιθανότητες ήταν μηδαμινές, πριν απολυθεί. Μετά το συζητούσαμε… Θα ερχόταν ούτως ή άλλως στην Αθήνα. Φυσικά και ΔΕΝ είχαμε στείλει φωτογραφία ο ένας στον άλλο. Δεν σκεφτόμασταν τίποτα πέρα από αυτό που ζούσαμε εκείνη τη στιγμή. Μας άρεσε και επιδιώκαμε την επικοινωνία.

Κάποια στιγμή εγώ θα πήγαινα εκδρομή στην Κατερίνη και θα περνούσα από Θεσσαλονίκη. Ο Στέφανος υπηρετούσε 2 ώρες έξω από την Θεσσαλονίκη και έτσι θα βλεπόμασταν όταν -και αν- είχε έξοδο την ώρα που θα ήμουν εγώ στη Θεσσαλονίκη. Εκδρομή ήμουν, δεν καθόριζα εγώ το πρόγραμμα…

Για να μην τα πολυλογώ, πέσαμε πάνω σε παρέλαση και ο Στέφανος θα καθυστερούσε. Έφτασε στην άλλη άκρη της πόλης αρκετά αργά και αφού χρησιμοποίησε ότι μεταφορικό μέσο βρήκε (λεωφορείο, ταξί) κατάφερε να φτάσει με τα πόδια στον Λευκό Πύργο (εκεί ήταν το ραντεβού) 5 λεπτά πριν αναχωρήσει το πούλμαν. Το αστείο ήταν ότι όλοι σχεδόν είχαν μπει στο πούλμαν και εγώ περίμενα 10 μέτρα μακριά. Σκέφτομουν θα έρθει από εδώ, από εκεί? Επειδή μιλούσαμε στο τηλέφωνο ζούσα τις αλλαγές στα μεταφορικά μέσα και έλεγα “θα τον δώ να έρχεται με ένα μηχανάκι ή ποδήλατο που δανείστηκε από ένα παιδί στο φανάρι” και γελούσα μόνη μου. Εννοείται ότι ούτε λεπτό δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι μανιακός δολοφόνος (κακώς βέβαια!). Όταν είδαμε ο ένας τον άλλο δεν είπαμε τίποτα, για μερικά  δευτερόλεπτα. Κοιταζόμασταν και τελικά ξεσπάσαμε σε γέλια. Από τότε έχουμε καταφέρει να βρεθούμε άλλες 5 περίπου φορές μια και ο Στέφανος δούλευε αρκετά χρόνια στο εξωτερικό. Κάθε φορά όμως που συναντιόμαστε γελάμε πάρα πολύ. Και φυσικά συστηνόμαστε στους άλλους σαν τα φιλαράκια από το στρατό!!!