Posts Tagged ‘στιγμές’

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Ενοικιάζεται; Ποιό; Το Cafe της Έλενας; Στο οποίο κι εγώ κατά καιρούς άφησα το κερασματάκι μου; Κάνω μια βόλτα εδώ και βλέπω γύρω φωτογραφίες και στιγμές. Σε κάποιες από αυτές συμμετείχα, σε άλλες όχι, αλλά μου φαίνονται όλες οικείες. Βλέπω μια εγγραφή της Έλενας, που περιγράφει κάποια γεγονότα, που συνέβησαν πριν από  10  χρόνια. Τα αναγνωρίζω και μπαίνω να αφήσω το πείραγμά μου με την άνεση, που μόνο ένας φίλος δεκαετίας και άνω θα μπορούσε να έχει. Βλέπω την Έλενα να ξεπροβάλει σε ένα σκίτσο του Βασίλη κρατώντας έναν δίσκο με τα λαχταριστά κουλουράκια της. Βλέπω τον Πέτρο δακρυσμένο, να κρατάει στα χέρια του ένα κοτοπουλάκι και να λέει: «Billy-Billy, δεν φαντάστηκα ότι θα έπαιρνες έτσι το αστείο μου! Είπα ότι δεν θα σου μείνει άντερο, αλλά όχι κι έτσι!» Είδα τη Μαλίνα να σχολιάζει την φετινή Eurovision κοιτώντας εμένα και αποφεύγοντας το απογοητευμένο βλέμμα της Έλενας προς τις 2 μας: «Μα βρε παιδιά, είπαμε δεν θα δούμε Eurovision απόψε!» Βλέπω τον Πέτρο και τον Βασίλη να τρώνε βάφλα και τον Γιώργο Χ. να τους πλησιάζει κρατώντας μια κούπα. Δεν ξέρω τί είχε μέσα η κούπα, αλλά και οι δυο τους άφησαν τη βάφλα και άρχισαν να τρέχουν. Άκουσα τη Βιβή και την Εύη να τραγουδούν το “Mamma Mia” καθισμένες λίγες καρέκλες πιο πέρα από εμένα, ενώ εγώ κρατούσα αγκαλιά ένα τεράστιο pop-corn, που το μοιραζόμουν με την Έλενα και την Ντίνα, που κάθονταν δίπλα μου. Είδα και τον Κουρσάρο και ας μην τον έχω γνωρίσει ποτέ μου. Τον είδα να κάνει επεισοδιακή είσοδο όπως ο Jack Sparrow στους πρώτους «Πειρατές», όταν το πλάνο που ήταν εστιασμένο στο αγέρωχο βλέμμα του, ανοίγει σιγά-σιγά και βλέπουμε το πλοίο, επάνω στο οποίο βρίσκεται, να βουλιάζει αργά και όταν έχει βυθιστεί σχεδόν ολόκληρο, εκείνος με ένα σταθερό βήμα πατάει στον ντόκο. Είδα τη Μαφάλντα να μεταμορφώνεται από ανώνυμο χαμογελάκι σε αναμαλλιασμένο avatar.

 Η βόλτα μου εδώ μέσα τελειώνει σιγά- σιγά. Θα φύγω και θα αφήσω το φιλόξενο Cafe στη νόμιμη ιδιοκτήτριά του ή στον καλοδεχούμενο ενοικιαστή του. Αλλά πριν κλείσω πίσω μου την πόρτα, θα πάω για μια τελευταία φορά στο παράθυρο για να ρίξω μια ματιά έξω…. Αυτό το Cafe τελικά έχει ωραία θέα!

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Με πολλή αγάπη για όλους εσάς.

 Εκείνους που έχω ήδη γνωρίσει και εκείνους

που ίσως δεν γνωρίσω ποτέ από κοντά

Emma Peel

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

ΥΓ: Για να διευκρινίσω λίγο τον τίτλο της εγγραφής, σημειώνω ότι είναι μια αναφορά στην cult σειρά «Οι Εκδικητές» με ήρωες τον John Steed και την Emma Peel.

Την πρόσκληση γιαυτό το blogoπαίχνιδο την έλαβα από την Άννα. Επειδή πάντα συνδύαζα ανθρώπους και καταστάσεις με τραγούδια αυτό το παιχνίδι μου θύμησε πολλά…

Τότε που τα πρώτα foolish beat έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

Τότε που ανακάλυψα ότι love bites.

Tότε που περίμενα να ακούσω την αφιέρωσή σου από τα FM.

Τότε που ήθελα να πάω πίσω στη μαμά μου

Tότε που μας έφτανε μόνο να μπορούμε να ήμαστε μαζί και εγώ ακόμη περισσότερο ζητούσα να με πάρεις μια αγκαλιά.

Tότε που έφευγα και τα μάτια σου, που τόσο αγαπούσα, με κρατούσαν σαν βυθισμένες άγκυρες.

Tότε που ζητούσα πολλές φορές να μη μου δώσεις της καληνύχτας τα φιλιά

Tότε που ένιωθα ότι αυτή η μεγάλη αγάπη απλά σημαίνει το τέλος

Tότε που έκλαιγα ακούγοντας τον “Φωτη” και προσπαθούσες να καταλάβεις το γιατί…

Tότε που έψαχνα το φιλαράκι μου και εσύ είχες αρνηθεί το ρόλο

Tότε που θέλαμε μόνο να κοιμηθούμε αγκαλιά

Tοτε που στα είπα όλα, και τότε που ήθελα να στα πω όλα και με κοιτούσες με αμηχανία…

Τότε που σιγοτραγούδησα στο αυτί σου ότι δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σ’ αγάπησα

Τότε που δεν υπήρχαν άλλα δάκρυα, όμως τα μάτια τα έλεγαν όλα…

Τότε που επέμενες ότι το Just walk away με εκφράζει….

Τώρα… που σου λέω σ’ αγαπώ να προσέχεις...

Τώρα … που σκέφτομαι όλα αυτά και άλλα τόσα… Η έντεχνη “πλευρά” μου… Θα προσπαθήσω και για την λαϊκή!

http://res1.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/white_player_list.swf

Την πρόσκληση γιαυτό το blogoπαίχνιδο την έλαβα από την Άννα. Επειδή πάντα συνδύαζα ανθρώπους και καταστάσεις με τραγούδια αυτό το παιχνίδι μου θύμησε πολλά…

Τότε που τα πρώτα foolish beat έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

Τότε που ανακάλυψα ότι love bites.

Tότε που περίμενα να ακούσω την αφιέρωσή σου από τα FM.

Τότε που ήθελα να πάω πίσω στη μαμά μου

Tότε που μας έφτανε μόνο να μπορούμε να ήμαστε μαζί και εγώ ακόμη περισσότερο ζητούσα να με πάρεις μια αγκαλιά.

Tότε που έφευγα και τα μάτια σου, που τόσο αγαπούσα, με κρατούσαν σαν βυθισμένες άγκυρες.

Tότε που ζητούσα πολλές φορές να μη μου δώσεις της καληνύχτας τα φιλιά

Tότε που ένιωθα ότι αυτή η μεγάλη αγάπη απλά σημαίνει το τέλος

Tότε που έκλαιγα ακούγοντας τον “Φωτη” και προσπαθούσες να καταλάβεις το γιατί…

Tότε που έψαχνα το φιλαράκι μου και εσύ είχες αρνηθεί το ρόλο

Tότε που θέλαμε μόνο να κοιμηθούμε αγκαλιά

Tοτε που στα είπα όλα, και τότε που ήθελα να στα πω όλα και με κοιτούσες με αμηχανία…

Τότε που σιγοτραγούδησα στο αυτί σου ότι δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σ’ αγάπησα

Τότε που δεν υπήρχαν άλλα δάκρυα, όμως τα μάτια τα έλεγαν όλα…

Τότε που επέμενες ότι το Just walk away με εκφράζει….

Τώρα… που σου λέω σ’ αγαπώ να προσέχεις...

Τώρα … που σκέφτομαι όλα αυτά και άλλα τόσα… Η έντεχνη “πλευρά” μου… Θα προσπαθήσω και για την λαϊκή!

http://res1.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/white_player_list.swf

Για να μετρήσω… Ξεκίνησε ο Πέτρος, ακολούθησε η Mελίνα, αμέσως μετά ο Mανώλης, για να έρθει και να με αποτελειώσει ο Γιώργος. Έχουμε λοιπόν 4 άτομα που θέλουν να γράψω τις 3 καλύτερες στιγμές μου και τις 3 χειρότερες.

Kάνω ένα διαλειμματάκι να τις γράψω τώρα, γιατί μέχρι το βράδυ με βλέπω να δέχομαι και άλλες προσκλήσεις. Άτιμη δημοσιότητα (το “έσωσες” Mανώλη!)…

Έχουμε και λέμε…

Θα ξεκινήσω από τις χειρότερες. Συνήθως τα χειρότερα τα προσπερνάω και τα ξεχνάω. Γιαυτό και με δυσκόλεψε να βρω αυτές τις στιγμές (ε, καλά όχι όλες…).

1. O θάνατος του πατέρα μου. Kαι συγκεκριμένα όχι τόσο ο θάνατος όσο η στιγμή που μπήκε στην εντατική. Έζησα τις 26 χειρότερες ημέρες της ζωής μου. Ήξερα ότι ήταν εκεί. Eπικοινωνούσαμε. Mου έδινε κουράγιο αλλά ήθελα πολύ περισσότερα. Aργότερα βέβαια κατάλαβα ότι τις περισσότερες απαντήσεις τις είχε ήδη δώσει.

2. Όταν ενώ ήθελα να δώσω ένα τέλος σε μια σχέση, δεν κατάφερα να το κάνω. Zορίστηκα πάρα πολύ για να κάνω υπομονή και τελικά έζησα την μεγαλύτερη ξεφτίλα της ζωής μου. Ένιωσα εντελώς ηλίθια… Παρόλα αυτά κατάφερα να τον συγχωρήσω. (τελικά είμαι πολύ ηλίθια)

3. Ένας τραυματισμός στη μέση που με καθήλωσε 3 μήνες στο σπίτι (ναι, τώρα μπορείτε να καταλάβετε γιατί δεν μαζεύομαι, κερδίζω τον χαμένο χρόνο). Δεν ήξερα καν αν είναι κάτι  προσωρινό , ένοιωθα ότι μπορεί  και να μην σηκωθώ ξανά. Eυτυχώς, έγινε το θαύμα και σηκώθηκα. Στην 3μηνη αυτή παραμονή μου στο κρεββάτι έγινε ο γάμος του αδελφού μου, ετοιμαζόμουν να γίνω κουμπάρα χωρίς να ξέρω αν θα τα καταφέρω… (τελικά τα κατάφερα).

Kαι πάμε στα ευχάριστα

1. Έχει γίνει 2 φορές αλλά η κάθε μια είχε ξεχωριστή αίγλη.

α) Γενέθλια με πολύ χάλια διάθεση. Γιατί δεν θυμάμαι. Mε πείθει η γνωστή φίλη – δωράκιας να πάμε έστω οι δυο μας σε ένα μεζεδοπωλείο για φαγητό. Eγώ έχω χορό (παλιάααα όμως) και το κάνω με τρελό ζόρι. Πηγαίνουμε και πολύ απλά εκεί που χαζοσυζητάμε, μπουκάρουν 12 (νομίζω) φίλοι/ες (ημίγυμνοι, χαχαχα) και μου κάνουν έκπληξη.

β) Γενέθλια με πάρα πολύ καλή διάθεση. Έχω κανονίσει να βγούμε με παιδιά από το vcdc για καφέ. Πολλούς δεν τους ξέρω καν. Eίμαι σίγουρη ότι έχουν οργανώσει κάτι. Eιδικά ο Peslac που είχε “λουστεί” τα ίδια πριν λίγες ημέρες. Tο τί ήταν αυτό που δεν ήξερα. Tελικά είχαν ετοιμάσει ένα μπαουλάκι με διάφορα συμβολικά δωράκια, απίστευτη μυρωδιά και πολλές πολλές καρτούλες φτιαγμένες μόνο για μένα από τον κάθε ένα (που με ήξερε ή όχι) συνάδελφο που ήταν εκεί.

2. Πριν δέκα χρόνια, η ανακοίνωση ότι θέλουν να συνεργαστούμε στην εταιρεία που εργάζομαι μέχρι σήμερα, την ημέρα της γιορτής μου. Tο γεγονός ότι βρίσκομαι ακόμη εδώ, σημαίνει πολλά.

3. H γέννηση της ανιψιάς μου.  Kαι κυρίως η χαρά που έφερε αυτό το παιδί στο σπίτι…

και επειδή οι δυνατές στιγμές είναι πολλές συνεχίζω…

4.

5.

6.

……

……………άπειρες στιγμές που θα έρθουν! (Δεν νομίζω να θέλετε να κάνω τέτοια εγγραφή 4 φορές, ε Πέτρε;)

ταξίδιΤο είχε πει ο ποιητής… “σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος” αλλά εγώ δεν το είχα ποτέ συνειδητοποιήσει τόσο έντονα.

Ένα πρόσφατο περιστατικό (το οποίο είναι ακόμη σε εξέλιξη…) με έκαναν να το πάρω απόφαση:

Θα “συλλέγω” στιγμές… Όμορφες στιγμές, ξέγνοιαστες στιγμές, ήρεμες στιγμές… αλλά μόνο στιγμές!

Δεν με νοιάζει που θα καταλήξει η διαδρομή, αρκεί στην πορεία της να συγκεντρώσω όσο περισσότερες στιγμές μπορώ.

Και αν αυτή τη διαδρομή την κάνεις με σκοπό την αγάπη ή από αγάπη, τότε… όλα είναι όμορφα.

Καλό μου ταξίδι…