Posts Tagged ‘ταξι’

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αγανακτήσει με ταξιτζήδες που μας κάνουν το γύρω της Αθήνας για να μας πάνε στο προορισμό μας; Λες και εμείς μένουμε σε άλλη πόλη, λες και δεν ξέρουμε τους δρόμους, λες και δεν γνωρίζουμε αν έχει κίνηση ο ένας ή ο άλλος δρόμος.

Πόσοι δεν έχουμε μετανιώσει που δεν του είπαμε να μην πάρει δεύτερη κούρσα; Και εκεί που είναι στο δρόμο μας, ξαφνικά, είμαστε εμείς στο δρόμο του…

Πόσοι δεν έχουμε εκνευριστεί με το σταμάτημα κάθε φορά που βλέπει κάποιον υποψήφιο πελάτη; Ορισμένες πάλι φορές μπορεί να μην χωράνε, αλλά από συνήθεια και μόνο σταματάει να ρωτήσει. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι αν η περιοχή που θα του έλεγαν οι άλλοι είναι πιο δελεαστική, μπορεί και να με κατέβαζε εμένα.

Πόσοι δεν έχουμε σκυλοβρίσει τον ταξιτζή, κατόπιν εορτής βέβαια, που μας έκλεψε στα ρέστα; Τις περισσότερες φορές προηγείται και συζήτηση που βρίζουν οι ίδιοι τους συναδέλφους τους που το κάνουν. Έτσι για να μην μπεις στον κόπο να τα μετρήσεις επι τόπου.

Εχθές λοιπόν το βράδυ και κατά τη διάρκεια της βροχής (και αφού είχαμε δει μια “εκπληκτική” θεατρική παράσταση, ονειρική θα έλεγα αν με αφήνανε να κοιμηθώ με την ησυχία μου) πήραμε ταξί με την Εύη. Είχε άλλη μια κοπελίτσα μέσα, η οποία πήγαινε λίγο πιο πάνω. Η διαδρομή που έκαναν ήταν αρκετά μεγάλη (από ότι μας είπε ο ταξιτζής). Έκανε όμως το λάθος να μηδενίσει το ταξίμετρο μπόλις μπήκαμε εμείς. Έτσι όταν έφτασε στον προορισμό της η κοπέλα είχε γράψει μόλις 1.20. Η κοπέλα του έδωσε ψιλά 3.50 ευρώ (μόνο!!!). Το ανακάλυψε αργά και φυσικά ακούγαμε εμείς τα βρισίδια. Λίγο έλειψε να μας γυρίζει γύρω γύρω για να την βρει. Όχι που δεν κάναμε τον γύρω της Αθήνας αλλά τέλος πάντων.

Όταν μας άφησε (επιτέλους) φυσικά δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ψάξουμε για ψιλά. Μας την είπε κιόλας γιατί λεει το κάνουμε επίτηδες και βαριόμαστε να ψάξουμε στο πορτοφόλι μας.

Βρε άντε παράτα μας, που γίναμε μούσκεμα και ζαλιστήκαμε από τους γύρους. Ευτυχώς τα ρέστα ήταν σωστά… Ακόμη όμως θαυμάζω την κοπέλα για το θάρρος/θράσος της.

… ή αλλιώς ΤΟ μπάχαλο με τα ταξί έξω από το ΚΤΕΛ στη Λιοσίων.

Φαντάζομαι ότι δεν είναι το μόνο μέρος που συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, απλά εκεί το θέμα είναι εκτός ελέγχου. Υπάρχει πιάτσα. Ε, και; Σκασίλα τους.

Όλοι οι ταξιτζήδες είναι παρκαρισμένοι λίγο πριν την πιάτσα και περιμένουν τον… αρχηγό. Ο αρχηγός ποιός είναι; Ένας τύπος ο οποίος απλά σε βάζει μέσα στο ταξί (άσχετα από την σειρά σου). Όχι βέβαια μόνο σου. Μαζί με άλλους 3 (τουλάχιστον). Καμιά φορά οι βαλίτσες δεν χωράνε και γίνεται το μπάχαλο.

Αν δε, τύχει και μένεις σε καμία περιοχή λιγότερο δημοφιλή, την πάτησες! Μπορεί να περιμένεις και ώρες ή μέχρι να τα πάρεις τόσο πολύ που να αρχίσεις να ουρλιάζεις και τότε να εμφανιστεί ένας ταξιτζής – θύμα (α, σας είπα, ένας ένας έρχονται συνήθως) που θα σε πάρει μεν, αφού περιμένετε άλλα 2 δρομολόγια ΚΤΕΛ να έρθουν (εσύ, μέσα στο ταξί περιχαρής που μπήκες, ψάχνεις τον οδηγό) και αν είναι εκείνος άτυχος (γιατί είπαμε, εσύ είσαι ο τυχερός, βρήκες ταξί) πάτε μόνοι σας και ακούς την μουρμούρα του σε όλη την διαδρομή.

Και αυτό συμβαίνει τουλάχιστον 6 χρόνια τώρα. Και η αστυνομία το γνωρίζει αλλά δυστυχώς εσύ είσαι ένας και εκείνοι είναι πολλοί, και οι ίδιοι πάντα (που συχνάζουν στους σταθμούς, στα λιμάνια, στο αεροδρόμιο), οπότε τα βρίσκουν μεταξύ τους.

Και στον αντίποδα (πριν 2 χρόνια, θα τσεκάρω σε λίγες ημέρες αν ισχύει ακόμη), λιμάνι του Πειραιά ώρα 5.45 το πρωί. Έρχεται το καράβι από Ηράκλειο Κρήτης. Υπάρχει μια απίστευτη ουρά από κόσμο που περιμένει ταξί. Η οποία εξαφανίζεται σε 10 λεπτά. Υπάρχει τροχονόμος που οδηγεί τα ταξί στην πιάτσα, βάζει έναν επιβάτη (μια κούρσα καλύτερα) και το διώχνει.

Οι ίδιοι άνθρωποι. Οι ίδιες συνθήκες (ή μάλλον στα ΚΤΕΛ είναι καλύτερες). Το ίδιο αίτημα (να φτάσω επιτέλους σπίτι μου, είμαι κουρασμένη). Γιατί αλλάζει η συμπεριφορά τους;