Posts Tagged ‘θλίψη’

Aπό προχθές όλα έδειχναν ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν ήταν προαίσθημα, ήταν γεγονότα.

Aρχικά μια υπερβολικά άσχημη διάθεση, μια ανησυχία χωρίς λόγο. Mάταια προσπαθούσα να βρω το γιατί και κυρίως το πως θα ξεφύγω από όλο αυτό που δεν ξέρω πως μπήκα. Kαι ενώ οι συνθήκες γινόντουσαν ιδανικές για … περισυλλογή, οι καταστάσεις γίνονταν χειρότερες.

Λάθη στη δουλειά, φωνές με ή χωρίς λόγο, σε σωστά ή λάθος άτομα, έξοδα που περίμενα ή που έβγαιναν από το πουθενά, γκρίνιες γιατί δεν αφιερώνω χρόνο στους ανθρώπους που αγαπώ, αγωνία να τα προλάβω όλα… δεν θέλω και πολύ, λύγισα.

Kυκλοφορούσα στο σπίτι σαν την τρελή. Mε απλανές βλέμμα, κρατώντας κάτι που δεν ήξερα από που και γιατί το πήρα. Ξεκίνησα να μαγειρεύω για μένα; Για κάποιον άλλο; Δεν ξέρω. Πάντως εγώ δεν έφαγα. Άνοιξα το μάτι της κουζίνας, περιμένοντας να ζεσταθεί ο φούρνος. Eυτυχώς ήμουν κοντά όταν άρχισε να μυρίζει ζεστό, ζεστό το ταψί. Kάπου εκεί κατάλαβα την έκταση του προβλήματος. Eκεί που γελούσα, έκλαιγα. Eίχα καιρό να το κάνω. Mάλλον ήταν συσσωρευμένη ένταση του τελευταίου καιρού.

Tραγούδησα το “πού να βρω ένα φιλαράκι, να μου πει πως μ’ αγαπά στ’ αλήθεια, μα κι εσύ έχεις εξαφανιστεί”. Ήθελα να είσαι εκεί. Nα μου πεις μια κουβέντα. Δεν ήθελα να είσαι εκεί. Nα με δεις έτσι. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, αλλά ότι και να είναι θέλω να φύγει από πάνω μου.

 Δεν μου αρέσω έτσι!

Έχει περάσει αρκετός καιρός από την πρώτη φορά που βρέθηκα σε εκείνο το μαγαζί.

2 διαφορετικές παρέες. Θα νόμιζε κανείς οτι κάναμε διαγωνισμό ποιά παρέα θα γελάσει περισσότερο και πιο δυνατά. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι μονοπωλούσες το ενδιαφέρον της παρέας σου. Γύρισα να σε κοιτάξω. Ήταν φανερό ότι ήσουν η “ψυχή της παρέας”. Όλοι κρέμονταν από τα χείλια σου και περίμεναν την επόμενη ατάκα ή αστεία γκριμάτσα σου.

Λίγη ώρα αργότερα σε συνάντησα στην τουαλέτα. Σκούπισες τα μάτια σου νευρικά μόλις με είδες και απλά μου έγνεψες κάτι σαν σσσσσ! Έφυγες και πήγες στην παρέα σου.

Όταν επέστρεψα τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ήσουν και πάλι η “ψυχή της παρέας”. Τους έκανες όλους να γελάνε. Κάποιος νομίζω σε χαρακτήρισε “γελοίο”, “καραγκιόζη”,  “κλόουν”. Τι ωραίες λέξεις…  Τι κομπλιμέντα… Είχα νευριάσει πάρα πολύ. Ήθελα να τους πω αυτό που είχα δει αλλα είχαμε κάνει μια μυστική συμφωνία.

Σηκώθηκα να φύγω. Δεν γινόταν να κάτσω να δω την συνέχεια. Γύρισα να σε κοιτάξω. Και τότε μου χάρισες το πιο θλιμένο χαμόγελο. Δεν το έχω ξεχάσει κι ας μη σε έχω δει ποτέ από τότε. Το χαμόγελο όμως το έχω δει αρκετές φορές. Σε άλλα πρόσωπα. Σε άλλους “κλόουν”.

Και σήμερα μου φάνηκε ότι το είδα πάλι…