Posts Tagged ‘ζειμπεκικο’

– Είσαι έτοιμη;

– Για τι πράγμα;

– Για μάθημα, μαζί δεν έχουμε;

– Εσύ είσαι έτοιμος;

– Για τι πράγμα; (αυτές οι στιχομυθίες με τρελαίνουν)

– Για τρελό γέλιο…

– Εγώ δεν γελάω καθόλου.

– ΘΑ γελάσεις σε λίγο. Στο υπόσχομαι.

– Καλάααα. Μπες μέσα, Οβελίξ! Το μενίρ το πάρκαρες κάτω;

– Όχι στο cubanita.

Αρχίζει τον πρόλογο. Το ζειμπέκικο… μπλα μπλα μπλα (φτου, ξέχασα να φέρω το cd από την τσάντα μου!)

– ΟΚ;

– Εεεε, ναι μωρέ…

Βάζει το πρώτο τραγούδι. Μαθήματα ρυθμού…

– Καλά το πας βρε, μπράβο.

– Ωραία, τώρα θα τα πας και εσύ καλά….

– Δε μου αρέσει το τραγούδι. Να φέρω ένα δικό μου cd;

– Φέρτο!

Βγαίνω έξω και πέφτω πάνω στον καθηγητή μου (αυτόν που με μαθαίνει λάτιν).

– Δε σε πιστεύω! Εσύ κάνεις ζεϊμπέκικο; Το’ πες και το κανες!

– Ναι. Και τώρα πάω και την μουσική μου!

– Έρχομαι. Αυτό θέλω να το δω!

– Μην τολμήσεις…

– Δικαιούμαι να δω την πρόοδό σου.

Μπαίνουμε και οι 2 στη αίθουσα.

– Με ακολούθησε! (κυριε, κύριε…)

Ξεκινάω να “χορεύω”.

– Α! Κάνει τα δικά της ε;

– Όχι ρε συ, ακόμη δεν έχουμε μάθει τίποτα, στο ρυθμό περπατάει…

– Εγώ θα περπατάω για πολύ ώρα;

Ο ένας έχει ξαπλώσει στο πάτωμα, ο άλλος χτυπάει παλαμάκια και η αρκούδα…. ε, εγώ χορεύω.

7 φιγούρες με έμαθε ο τρελός!

– Τώρα κάντο όλο μαζί μόνη σου.

Αρχίζω…

– Μπράβο, πάρα πολύ καλά… Τέλεια.

Κοιτάζω στον καθρέφτη. Πεθαίνω στα γέλια.

– Τι έπαθες;

– Είναι γελοίο αυτό που κάνω.

– Ελα ρε συ, με 2 ποτάκια θα χαλαρώσεις…

– Τώρα;

– όχι, όταν θα έχεις ενδοιασμό για να χορέψεις.

– Μήπως να έδινα στους άλλους 2 ποτάκια και να τα βλέπουν όλα τέλεια;

– Ξεκόλλα.

Τελικά είμαι αδιόρθωτη. Έκλεισα και για την άλλη εβδομάδα!

(Δε σας ξαναπρήζω με τους χορούς μου… παω στη γωνιά μου να μάθω τα 9/8)

Ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω κάποια πράγματα για τα οποία ντρέπομαι (ωχ! σοβαρή θα μου βγει). Αλλάζω…

Ξέρω ότι δε θα με διαβάσει κανείς με το μπάχαλο που γίνεται σήμερα και έτσι δράττομαι της ευκαιρίας (το “έσωσα”; μπά…) Ξαναλλάζω…

Ε, αει στα κομμάτια θα το πω. Σήμερα έκλεισα το πρώτο μάθημα για ζειμπέκικο. Ξέρω κάποιους που θα πουν ότι άρχισε η κατρακύλα και μετά θα μάθω και oriental. Ε, ναι λοιπόν γιατί όχι; Αφού ξέρετε αν μου κολλήσει κάτι…

Το ζεϊμπέκικο λοιπόν μου αρέσει αν το χορεύει άντρας ή τέλος πάντων κάποιος που το νιώθει. Το λέει η ψυχή του… Είναι μια ιεροτελεστία. Έχω καημό, πόνο στην καρδιά (τι λέω Θεέ μου!) και το βγάζω στον χορό. Έχω σκεφτεί όλο το σκηνικό. Από το πρωί ακούω τραγούδια που ανακάλυψα ότι μου αρέσουν και μου αν ποτέ ήμουν πολύ πονεμένη και πιωμένη ή τέλος πάντων αν κάποτε το ήθελα τρελά θα τα χόρευα. Μη γελάσετε… Άκουγα λοιπόν Φωτιά στα Σαββατόβραδα, μεγάλα λόγια, αν περάσεις την πόρτα (τελειώσαμε), απόψε θέλω να πιω… και διαφορα τέτοια! Έχω δημιουργήσει το κατάλληλο mood. Θα πείσω και τον δάσκαλο να πιούμε κανα ποτάκι (ντίρλα θα τον κάνω, γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω…) και αν μετά βρούμε τα βήματα να μου τρυπήσετε την μύτη.

Όπως είπα και πριν το ζεϊμπέκικο είναι αντρικός χορός. Αντρικός όμως. Έλα όμως που μπορεί να έρθω στο τσακίρ κέφι (που δεν ξέρω, αλλά δεν έχει σημασία); Να μην ξέρω να χορεύω; Να γίνω ρεζίλι; Όχι χρυσέ μου δε θα σου δώσω αυτή τη χαρά. Ακόμη και ράκος θα διατηρήσω την φήμη της χορεύτριας (σάχλα το έκανες, ψωνάρα!). Γιατί έχουμε και ένα image, ένα πρόσωπο στην κενωνία, δεν μπορεί ο πας, ένας, ηξ να μας την λέει (ποιος μου την είπε καλέ; Μαζέψτε με!!!) ότι δεν ξέρουμε ένα ζειμπέκικο.

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΕΛΟΣ!

Υπόκλιση…